شاهنامه خوانی

ر روزگاری که ایران و توران درگیر جنگی سخت و بیامان بودند، خاقان چین با سپاهی انبوه و بیمانند از چینیان، شکنیان، چغانیان و وهریان به یاری افراسیاب تورانی شتافته بود. میدان نبرد در میان دو کوه بلند و سربهفلککشیده قرار داشت و زمینِ دشت، زیر سم اسبان و پیلان جنگی، چونان دریایی خروشان و مواج به نظر میرسید که هر لحظه امواجی از نیزه و خود و سپر، سطح آن را میپوشاند.

خاقان چین، سوار بر پیل عظیمالجثهای شده بود که نامش «رستم دیوبند» بود و بر پشت آن، چون کوهی استوار و سربهفلککشیده ایستاده بود. از فرازِ آن بلندی شگفتانگیز، زمین را همچون دریای نیل میدید که موجی از آهن و خون، کرانههایش را فراگرفته بود. کرکسهای تیزچنگ بر فراز آسمان، بر فراز این انبوه سیاه و هراسانگیز، چرخ میزدند و نظارهگر صحنهای بودند که زمین و آسمان را به لرزه درآورده بود و بساط مرگ را در دشت گسترده بود.

خاقان که خود را در برابر رستمِ دلاور و یکهتازِ میدان ناتوان میدید، با دلی لرزان و اندیشهای پریشان، یکی از بزرگان لشکر خود را که به زبان پارسی تسلط کامل داشت، پیش خواند. به او گفت که به نزد آن شیرمردِ یکهسوار برود و از او بخواهد که از این تندی و خشونت دست بردارد. خاقان تأکید کرد که از این کینخواهی هیچ بهرهای نمیبرند و کسانی چون افراسیاب که آتش را از آب بازمیشناسد، این همه سپاه را گرد هم آورده است، اما آشتی، همواره بهتر از جنگ و ستیز است.

فرستاده، دلش از بیم و هراس لرزان بود، اما پا در رکاب نهاد و اسب را به سوی خیمهگاهِ رستم به پیش تاخت و خود را به نزدیکترین فاصله به آن پیلتنِ نامدار رساند.